Amerykańskie "Superlearning"
Na początku lat osiemdziesiątych pojawiła się w Ameryce inna forma sugestopedii. Ta metoda, zwana "Superlearning", została opracowana przez dwie dziennikarki amerykańskie. Superuczenie jest bardzo bliskie sugestopedii propagowanej z zastosowaniem relaksacji, wizualizacji i oddychania zsynchronizowanego. Superuczenie jeszcze bardziej podkreśla wagę oddychania zsynchronizowanego. Wielu uważa to za kluczowy element przyspieszonego uczenia się. Badania wykazują, że rytm 5-10-5 z zatrzymaniem oddechu na dziesięć sekund lepiej sprzyja zapamiętywaniu. Jednak superuczenie różni się zasadniczo od innych wersji sugestopedii brakiem nauczyciela. Toteż całkowicie zostają pominięte relacje nauczyciel - uczeń. Tekst do zapamiętania dzieli się na wypowiedzi czterosekundowe, nagrywa na taśmę magnetofonową, której następnie słucha się przez w stanie pełnej relaksacji przy zsynchronizowanym oddychaniu. Kładzie się również duży nacisk na zastosowanie relaksacji, wizualizacji oraz sugestii, znaczenie ma też określony rodzaj muzyki.